'Trots, blij en dankbaar'
Verpleegkundige Songul Karaaslan deelt haar verhaal

Dromen had ze, als kind. Songul Karaaslan (38) wilde dolgraag dokter worden. Een keuze passend bij tijd: je werd dokter, zuster, piloot of stewardess. Een opleiding tot arts bleek te hoog gegrepen voor Songul. Ze weet nog exact hoeveel punten ze scoorde met de CITO-toets: 512. Niet genoeg om een theoretische leergang te kiezen, dus het werd voorbereidend beroepsonderwijs. Haar vurige wens om in de zorg terecht te komen bleef wel overeind, ze werd als helpende niveau 2 opgeleid en kon meteen aan de slag.

Mijn eerste werkplek was zorgcentrum De Paasberg, toen onderdeel van DrieGasthuizenGroep. Daar ging ik 16 uur in de week in de ouderenzorg aan de slag. Ik maakte er kennis met het echte werk: persoonlijk contact en verzorging van bewoners. Wassen, aankleden, helpen met van alles.

Ik heb nog wel een uitstapje gemaakt, wilde ik ineens iets anders. De studie SPW leek me leuk, misschien zou een baan als activiteitenbegeleidster me passen? De studie heb ik netjes afgerond, maar werken met kinderen vond ik bij nader inzien niet zo leuk. Na het behalen van mijn diploma kon ik gelukkig weer terugkomen bij De Paasberg, kreeg ik meteen een klein contract en kon ik via de flexpool op diverse locaties aan de slag. Via een verkorte leerweg -BBL- heb ik intern de opleiding Verzorgende Individuele Gezondheidszorg (VIG) gevolgd. Toen wist ik het zeker: dit is mijn werk.

Drang om te ontwikkelen zit in me, dat merkte mijn teamleidster ook wel. Tijdens een functioneringsgesprek vroeg ze of de interne opleiding tot verpleegkundige misschien iets voor me was. Die ging binnenkort van start, ik kon nog meedoen. Ik wilde graag, maar het was best een stap. Ik was vroeger extreem verlegen, durfde niemand aan te kijken, deed mijn mond niet snel open. Zo’n opleiding volgen vraagt om lef, om doorzettingsvermogen. Ik zou buiten mijn comfortzone moeten treden. De wil om mijn omgeving te bewijzen dat ik meer in mijn mars had dan iedereen dacht, heeft gewonnen.

De studie was pittig, ik had als enige geen ervaring, geen vooropleiding in verpleging. Tegelijk was het ook geweldig om met studenten vanuit verschillende disciplines in eenzelfde traject te zitten, ik heb heel veel van hen geleerd. Na twee jaar zat het erop, mag ik mezelf verpleegkundige noemen! Dat maakt me heel trots, blij en dankbaar. Ik heb alle betrokkenen die me de kans hebben gegeven deze opleiding te volgen daarvoor persoonlijk bedankt.

Dankzij mijn opleiding en het werk voor DrieGasthuizenGroep is mijn persoonlijke en sociale leven veranderd. Ik ben me bewuster geworden van mijn kwaliteiten. Waar ik eerder erg op mezelf was, nu neem ik sneller initiatief, zeg ik vaker wat ik van dingen vind. Ik kijk mensen aan, durf mijn mening te geven. Door assertiever en zelfverzekerder te zijn, is de omgang met anderen makkelijker geworden. Mijn karakter is onveranderd, ik blijf van nature rustig. Maar dat is volgens mijn teamleider een heel goede zorgkwaliteit, daarin moet vooral niets veranderen. Ik werk nu 28 uur per week als verpleegkundige op de afdeling Berk – Eik van woonzorgcentrum Drie Gasthuizen. En leer iedere dag bij. Beter in je werk worden stopt nooit.

‘Trots, blij en dankbaar’
Cliënten geven ons een 8.0
DrieGasthuizenGroep kreeg 596 waarderingen. 92% beveelt ons aan. Geef uw waardering zodat we onze zorg nog beter kunnen maken. Bekijk waarderingen