Van chef-kok naar vrijwillige kok op Hoogstede
Met zijn schort voor staat hij in de keuken, hij heeft net de lunch verzorgd: omeletten! Het is vrijwilliger Aarnhout. Deze geboren en getogen Arnhemmer heeft bijna heel zijn leven in de keuken gestaan, de professionele keuken welteverstaan. Meer dan vijfendertig jaar was hij werkzaam in de horeca. Tot zo’n acht jaar geleden werkte hij als chef-kok, tot dat het ineens niet meer ging.
Van afgekeurd naar bijzonder waardevol
“Ik was aan het werk bij Café Restaurant Caspar en ineens dacht ik ‘wat gebeurt er nou?’”, vertelt Aarnhout. Hij kreeg destijds ineens last van zijn linkeroog. Op dat moment dacht hij dat het wel zou bijtrekken, later bleek het een genetische afwijking te zijn. Hij werd zwaar slechtziend: op het slechtste punt zag hij nog maar vijf procent met zijn linkeroog, en zo’n tien procent met zijn rechteroog. “Het ging binnen een maand achteruit, en dan kom je al snel in de molen: ziekenhuizen, de bedrijfsarts en het UWV. Op gegeven moment ging het niet meer, toen werd ik afgekeurd.”
Aarnhout
“Ik dacht: dit gaan we niet doen. Ik ben naar locatie Hoogstede gelopen en heb gevraagd of ik hier vrijwilligerswerk kon doen in de keuken.”
Veel vrijheid in de keuken
Het was geen makkelijke periode voor Aarnhout. Een altijd hardwerkende chef zit ineens thuis. “Ik dacht: dit gaan we niet doen”, vertelt hij stellig. “Toen ben ik naar locatie Hoogstede gelopen en heb ik gevraagd of ik hier vrijwilligerswerk kon doen in de keuken.” Dat is inmiddels zo’n zes jaar geleden.
Sindsdien is Aarnhout drie dagen per week te vinden in de keuken van afdeling Klingelbeek op Hoogstede. Hij lijkt zijn plek daar helemaal gevonden te hebben en hij krijgt veel vrijheid in de keuken. “Ik ben blij dat ik met verse producten mag koken. Ik mag zelf bedenken wat er wordt gekookt, denk aan een andijviestamppot, een verse quiche of soep.” Zolang alle spullen op hun plek blijven, redt Aarnhout zich ook prima in de keuken. “Ik herken producten aan hun vorm of kleur. En ja, er gebeurt weleens een ongelukje, maar meestal gaat het goed.”
Jij hebt je roeping gemist!
Met veel ervaring op zak kun je bewoners vast verrassen met nieuwe gerechten, zou je denken. “In het begin dacht ik, ik maak eens iets anders dan mensen gewend zijn, zoals een lekkere couscous. Maar daar begrepen de bewoners niks van”, lacht Aarnhout. “Maar lasagne, kip tandoori of natuurlijk Hollandse pot vinden mensen prima.” Het contact met bewoners is voor Aarnhout belangrijk. “Ik maak graag grapjes of neem bewoners een beetje in de maling, maar we hebben ook serieuze gesprekken.”
Ook het contact met vaste collega’s van de afdeling is goed. “Ik kan eigenlijk met iedereen wel overweg. Collega’s zeggen weleens ‘jij hebt je roeping gemist!’, en achteraf ben ik het daar mee eens. Ik heb altijd in de horeca gewerkt en dat is zwaar en hard werken. Ik merk dat ik van het werken op Hoogstede heel blij word.”
Of Aarnhout last heeft van zijn beperking? “Als ik peterselie nodig heb, dan kan ik dat niet zien bijvoorbeeld, dan helpen collega’s me. Maar ik kan gewoon koken, hoor, of een omelet bakken!” Zolang Aarnhout in zijn vertrouwde keuken staat, weet hij alles prima te vinden en voorziet hij bewoners van heerlijke, verse maaltijden.